De blauwe bruggenwandeling: plannen en vertrekken in Boom

Al enkele weken loop ik rond om de wandeling van de blauwe bruggen nog eens te doen. Van Boom tot voorbij Terhagen, in Reet om dan via de blauwe bruggen terug te keren langs Willebroek naar Boom.

Op een mooie winterse zondag is het dan uiteindelijk zover. De zon schijnt, de wind slaapt, de kou is lichtjes aanwezig. Ideaal wandelweer. Bovendien ook om eens een langere wandeling te kunnen doen aan een hoger tempo om mijn achillespees eens te testen. Al vrij snel word ik geconfronteerd met de kleine grieven van een ouder wordende man... Pfff, de reuma in de linker grote teen ontwaakt precies uit een diepe winterslaap en rechts is "onzen Achilles" ook bijna wakker. Hij drukt nog even op de knop om nog wat te soezen, maar ik hoor hem een beetje knorren. "Slapen man, niet nu, ik wil je echt niet meer horen!", denk ik bijna luidop.

Wandelen met een podcast: Oostende en Compagnie onderweg

Voor deze wandeling kies ik ervoor om naar een podcast te luisteren. Ik weet dat ik ruim twee uur weg zal blijven en wil onderweg wel entertained worden. Mijn keuze valt uiteindelijk op "Oostende en Compagnie" van Claude Blondeel op VRT Max.

Als ik tegenwoordig de naam van onze koninklijke badstad hoor vallen, denk ik automatisch aan Manu Van Acker. Voor deze jonge man, upcoming star, neen star aan het showbizz-firmament, heb ik veel sympathie gekregen. Hij is wel DJ op een radiozender waar ik geen fan van ben, maar ik heb die man leren kennen. Enfin, ik doe precies alsof ik hem persoonlijk ken. Ik heb hem beter leren kennen door een andere podcast van Peter Van de Veire "Zandloper" en recent ook verscheen Manu Van Acker in "Het Huis" van Eric Goens. Wars van alle commentaren is deze man gewoon zichzelf gebleven. Dat vind ik fantastisch aan hem. Hij gelooft in iets en gaat er voor.

"Oostende en Compagnie" dus als podcast. Van James Ensor en zijn mombakkes, Hugo Claus die bokst met de handschoenen van een omstreden kampioen Karel Sys tot aan de Royals met Leopold II en zijn minnaressen. Tot daar heb ik het beluisterd wanneer ik dit artikel schrijf.

Een winterwandeling om het hoofd leeg te maken

Het belangrijkste doel voor mij was om mijn hoofd leeg te maken. Het is weer een bewogen periode geweest, voornamelijk op professioneel vlak. Ik laat me nu leiden door het prachtige winterweer, de podcast, mijn lichaam en ban alle andere gedachten uit mijn hoofd. Het lukt me!

Winterlicht en riet langs de Rupel

Ik word hier natuurlijk begeleid door het dansende en heupwiegende riet. Het is een leidraad tijdens mijn wandeling. Vertrekkende uit Boom kijk ik ernaar. Het heeft iets magisch. Het licht van de achterliggende zon maakt er een gouden pluim van. Het waait en golft op een flauwe wind. Het brengt je bijna in een soort van hypnotiserende roes en helpt om alles te vergeten. Dit zal veranderen op de terugweg. Dan staat de zon achter me en geeft hetzelfde riet eerder een grauwe kleur. Charleroi lijkt niet ver af te zijn.

Het keerpunt aan de blauwe bruggen in Terhagen

Aan de blauwe bruggen in Terhagen zie ik dat de vroegere brasserie 3Ri4en zal veranderen in het nieuwe kleimuseum. Opening voorzien in 2026.

Verder heb je hier een panoramisch zicht op Mechelen. De toren van de Sint-Romboutskathedraal zie je parmantig boven de velden uitsteken. Bij dit keerpunt weet ik dat ik halfweg ben. De reis van het weglaten. Ik glimlach. Mijn lichaam moet niet meer zeuren. We draaien. Bijna voorbij. Bovendien weet ik dat één van onze lievelingsrestaurants "The View" niet ver af is. Dinsdag gaan we er opnieuw eten.

Veranderingen onderweg: tunnels en werken langs de Rupel

Tijdens de wandeling merk ik dat er toch enkele zaken veranderd zijn. Ter hoogte van Wienerberger is er een tunnel gekomen. Bij het terugwandelen merk ik dat er aan de overkant van Terhagen, in Willebroek, ook een tunnel is gekomen en dat de werken nog volop aan de gang zijn.

Kleine verhalen langs het wandelpad

Ik kan het niet laten om het huis met de kitscherige tekeningen op de ramen te fotograferen. Ik vermoed dat er oudere mensen wonen die er alles aan doen om van hun woning een thuis te maken en ik zie zo de kleinkinderen binnenkort hun nieuwjaarsbrief voorlezen. De tijd is er blijven stilstaan. En dat mag. Dat zorgt voor een extra sausje melancholie. En die melancholie komt straks nog eens terug.

Vele andere mensen kiezen er vandaag ook voor om te gaan wandelen of fietsen. Zeker bij de wandelaars stel ik me de vraag wie die mensen zijn en van waar ze komen. Waar wonen ze? Komen zij met de wagen? Zoals dat koppel dat ik zag. Op de bumper van de koffer installeren ze zich. Ze trekken een extra paar sokken aan om dan in hun wandelschoenen te kruipen. Of wonen die mensen in de buurt?

Kasteel De Bochten en de verbeelding van Willebroek

Kasteel De Bochten in Willebroek. Ik wandel er voorbij. Opnieuw doet het me iets. Het heeft niet alleen iets "Harry Potter"-achtig, maar ook iets mysterieus. Het kan de perfecte locatie zijn in een Zombie-film of een Agatha Christie film. Beklijvend en inspirerend. Het kasteel spreekt telkens tot de verbeelding.

Terug richting Boom: horeca, geschiedenis en herinnering

Verderop zie ik eindelijk bijna de skyline van Boom. Maar eerst glijdt mijn oog naar ’t Steencaycken, een gerenommeerd eetcafé in Boom. Het is een sociaal maatschappelijk project van Vlotter VZW waarbij er op inclusieve manier mensen tewerkgesteld worden die moeite zouden hebben om in het "gewone" werkcircuit aan de bak te geraken. Recent ben ik er met één van mijn dochters, Ninte, gaan eten. Het café/bistro verdwijnt. De concessie is voorbij en het huidig concept zal verder gezet worden in de Oude Pastorie in de Dorpsstraat in Niel.

Bijna op het einde van mijn wandeling beland ik in Klein-Willebroek. Wanneer ik dan de tank zie staan en de boog die wijst naar de oude brug richting Boom, dan denk ik terug aan de bevrijding van Boom tijdens WO II.

Het laatste stuk van de wandeling langs de Rupel

De wandeling zit er bijna op. Ik kijk even naar het veer dat om het halfuur van de ene oever naar de andere oever vaart. Het is 15u40. Ik ga niet wachten, ook al kan ik van de overtocht genieten. Ik wandel door. Achilles is aanwezig en ik wil thuis zijn alvorens hij het vuur helemaal aansteekt.